Blog

Yeni bir hayat kurmak isterken kepçeyi fazla derine vurdum, temelde kendimi tanımam gerektiğini fark ettim.

Bir tıkla dünyayı susturabilen kulaklık, bana beynimin hiç susmadığını öğretti. “Aktif gürültü önleyicisi” olmayan beyinlerle yaşamak bazen Fadime’nin düğününde halay başı olmaya benziyor.

Blog devrinin bittiğini sanıyorsan yanılıyorsun. Sosyal medyanın yapaylığından sıkıldıysan, sen de kendi alanını kurabilirsin. Gerçek, amatör, samimi şeyler yazmanın hâlâ büyük bir değeri var. Neden sen de blog tutmalısın, anlatıyorum.

Sanat sadece seçilmişlerin değil, herkesin ihtiyacı. Amie McNee’nin We Need Your Art kitabı; yaratmak, paylaşmak ve kendine “sanatçı” deme cesareti üzerine güçlü bir çağrı.

Neden blog yazmaktan muzip bir keyif aldığımı Winnicott'un oyun alanı kavramından da biraz bahsederek anlatıyorum.

Tiny Experiments, küçük deneylerle kendini yeniden keşfetmeyi anlatan bir kitap. Kitap incelemesinde hem Anne-Laure Le Cunff’ın yolculuğunu hem de kendi hayatımda yaptığım mini mini deneyleri paylaşıyorum.

Vay başıma gelenler. Anlatsam inanmazsanız. Yine bir gün sis bulutunun içinde yaşarken dedim ki kendime, kalk kız bir dopamin listesi hazırla. Bir şey yaptığın yok, liste elinin altında olursa motive eder belki lazım olduğunda. Liste yapmayı da severim. Yapılacaklar listelerine bayılırım mesela. Yapılacak şeylerin bizzat kendisini yapmaktan daha kolay bir şey sonuçta. Bir çaba var diye kendini kandırırsın listeyi yapıp bırakırsın sonra, ne olacak. Yapılacaklar sadece listeler

İddia ediyorum, buraya kadar geldiysen seninle bir ortak noktamız var. Ve bence değerli bir noktacık bu. Evet, noktacık. Küçük, tatlı ve...