her gün aynı yerden başlamak | gündelik ritim

Ernst Ludwig Kirchner, Seated Girl

Yeni bir yıla girdik. Herkes bu aralar yeni yıl hedeflerine odaklanmış durumda. Ben de her yıl böyle bakardım yeni yıla. İlk defa kendime yeni hedefler koyduğum bir dönemden geçmiyorum 1 Ocak'ta. Daha çok, neyi yapmadığımda kendim olmaktan çıktığımı hatırladığım bir yerdeyim.

Bende bu kopuş genelde üç yerden başlıyor: Öğrenmeyi bıraktığımda zihnim bulanıklaşıyor, yazmadığımda içim dolup taşıyor, hareket etmediğimde bedenim ağırlaşıyor. Bu aralar hayatımda olan şeyler de zaten buraya bağlanıyor.

Bir yandan lisans eğitimimden sorumlu olacağım bir sınava hazırlanıyorum. Bu benim için bir sınavdan çok, her gün düzenli olarak öğrenme pratiğine geri dönmek demek.

Bir yandan bedenimle daha sağlıklı bir ilişki kurmaya çalışıyorum. Hareket etmediğim zamanlarda sadece kilom değil, zihnim de ağırlaşıyor. Hareket ve spor hayatıma dahil olduğunda zihnim, düşüncelerim daha organize hâle geliyor.

Ve tabii ki yazmak. Yazdığımda duygularımı düzenlemek daha kolay oluyor. Gündelik hayatın içinde biriken irili ufaklı duyguları toparlamak, yerlerine koymak ve biraz sakinleşebilmek için yazıyorum.

Yeni yılda yapmak istediğim şey sonuçlara ulaşmak değil. Eşikleri geçmek değil. Bana lazım olan her yeni günde tekrarlanan rutinler ve alışkanlıklar oluşturmak. Büyük bloklar halinde tek seferde bir şeyleri tamamlamak yerine, her günün belli bir bölümünü istikrarlı bir şekilde küçük parçalara ayırarak ilerlemek. Bana iyi gelen pratikleri her gün aşağı yukarı aynı şekilde uygulamak.

Hedeflere, sonuç almaktan ziyade, yeni bir gündelik ritim tutturmak ve bu yeni ritmin gerçekte kim olduğumla ahenk içerisinde ilerlemesi olarak bakmaya başladım. Bir yandan hayatımda yapmak istediklerime doğru her gün biraz ilerlerken, bir yandan da kendimle daha iyi temas edebileceğimi düşünüyorum böylece.

O yüzden bu yıl hedefler koymuyorum. Kendimle yarışmıyorum. Aynı ritmi tutturabildiğim günleri çoğaltmaya çalışıyorum, o kadar.